MENU
Quaestiones quodlibetales

Oprócz dysput problemowych, na średniowiecznych uniwersytetach odbywały się także dysputy publiczne, podczas których każdy ze zgromadzonych mógł postawić pytanie na dowolny temat . Od łacińskiego zaimka quodlibet – „jakikolwiek” – nazywano je właśnie kwestiami kwodlibetalnymi (quaestiones quodlibetales). W dziale tym możecie zatem zadać dowolne, nurtujące Was pytanie teologiczne – w miarę możliwości postaramy się na nie choć krótko odpowiedzieć.

Zadaj swoje pytanie:

Imię i nazwisko (wymagane)

Adres email (wymagane)

 

Czy władza polityczna pochodzi od Boga czy od ludzi?

Wydaje się, że władza polityczna pochodzi od ludzi, bo:

  1. w praktyce większości współczesnych państw to ludzie (ogół obywateli) wybierają rządzących spośród swego grona i decydują, kto ma sprawować władzę nad nimi. Konstytucje tych państw zawierają zapisy stanowiące, iż „wszelka władza pochodzi od narodu/ludu”[1] lub „władza zwierzchnia należy do narodu”[2]. Jest to dogmat nowoczesnych państw demokratycznych.
  2. Poważani teologowie i prawnicy Francisco de Vitoria oraz Franciszek Suarez stwierdzili, że: ”Wszelka władza książąt świeckich pochodzi od społeczeństwa”[3] oraz „(…) legalna władza polityczna wywodzi się koniecznie ze zgody społeczeństwa”[4].
  3. W samym Piśmie Świętym Bóg mówi: „Oni ustanawiali sobie królów, ale beze Mnie. Książąt mianowali – też bez mojej wiedzy” (Oz 8, 4).
  4. Władzę otrzymali i sprawowali w sposób krwawy i niesprawiedliwy również dyktatorzy tacy jak np. Hitler czy Stalin. Ich władza nie mogła pochodzić od Boga, bo Bóg nie może być przyczyną zła. Wszystko bowiem, co pochodzi od Boga, jest uporządkowane (Rz 13).

Przeczytaj całość

Uzupełniać braki udręk Chrystusa? „Teraz raduję się, cierpiąc za was, i w moim ciele dopełniam braki cierpień Chrystusa za Jego Ciało, którym jest Kościół.” (Kol 1,24) [1] Próba odczytania.

Nie ma chyba we wszechświecie większej różnicy, większej przepaści aniżeli ta, która istnieje pomiędzy Stwórcą a stworzeniem. Od momentu Wcielenia, Bóg, ten ponadczasowy Absolut, wkroczył w historię ludzkości przybierając ludzką naturę i dokonał dzieła zbawczego tak doskonałego i kompletnego, że wydarzenie paschalne stało się największą tajemnicą wiary chrześcijańskiej. Jednak Apostoł Paweł w jednym z więziennych listów, adresowanym do Kościoła w Kolosach napisał, że miał dopełnić braki cierpień Chrystusa. W jaki sposób mamy odczytać to przesłanie?

Przeczytaj całość

Czym jest post? Jak go rozumieć?

Post to wyrzeczenie. Czy podejmujemy je słusznie? Czym post różni się od diety i do jakiego dobra może prowadzić umartwienie ciała? Czy dobrze pościmy? Pytań związanych z postem jest wiele, zapewne nie uda nam się wyczerpać ich puli. Poruszymy jednak niektóre z nich, by zweryfikować nasze podejście do postu tak, by raz podjęty, przynosił dobre owoce.

Kiedy to wszystko się zaczęło?

Benedykt XVI w Orędziu na Wielki Post 2009 za św. Bazylim zwraca uwagę, że pierwszy post nakazany został w Raju, gdy Bóg zakazał Adamowi spożywania owocu z drzewa poznania. Łamiąc nakaz naruszyliśmy przymierze z Bogiem, każdy kolejny post jest zaś sposobem na jego odbudowę. „Również Ojcowie Kościoła mówią o mocy postu, która chroni przed grzechem, tłumi pragnienia „starego Adama” i przeciera w sercach ludzi wierzących drogę ku Bogu.” – kontynuuje papież.[1] Na grzech pierwszych rodziców zwraca też uwagę Konstytucja „Paenitemini” zauważając, że asceza i umartwienie pomagają człowiekowi w pokonaniu słabości i wewnętrznego nieporządku wynikającego z zepsucia grzechem pierworodnym.[2] Przeczytaj całość

Dlaczego mówi się, że Kościół jest święty, skoro my jesteśmy grzeszni?

„Co niemożliwe jest u ludzi, możliwe jest u Boga” (Łk 18,27)

Kościół to nie tylko ludzka instytucja. To dar Boży, w którym ciągle obecny jest Chrystus: w swoim słowie, w sakramentach, w czasie Mszy (w której ofiarowuje się poprzez posługę kapłana), wreszcie wtedy, gdy Kościół się modli i czyta psalmy, bo „gdzie są dwaj albo trzej zebrani w imię moje, tam jestem pośród nich” (Mt 18,20).

Przeczytaj całość

Czy wcielenie musiało się dokonać? Czy do idei Boga zgodnej z wyznaniem wiary chrześcijan należy idea wcielenia? (cz. II)

Na czas świątecznych rozmyślań proponujemy Państwu niezwykle interesujący tekst dotyczący konieczności inkarnacji prof. Stanisława Judyckiego.

(…)

Chrześcijanie uznają, że Bóg jest osobą. Bycie osobą jest z pewnością jedną z doskonałości, a więc jest ono pociągane przez intuicje anzelmiańskie oraz przez dowód określony powyżej mianem ‘causa totalis’.

Przeczytaj całość

Czy wcielenie musiało się dokonać? Czy do idei Boga zgodnej z wyznaniem wiary chrześcijan należy idea wcielenia? (cz. I)

Na czas świątecznych rozmyślań proponujemy Państwu niezwykle interesujący tekst dotyczący konieczności inkarnacji prof. Stanisława Judyckiego.

Z przeprowadzonych dotychczas analiz wynika, że musimy przyjąć, iż istnieje byt wszechmocny. Możemy także twierdzić, że jest to istota o charakterze osoby. Tę istotę najwyższą możemy nazywać dobrą nie tylko w sensie formalnym: że jest najdoskonalsza. lecz również w znaczeniu podstawowych ludzkich przekonań aksjologicznych. Powody empiryczno-historyczne w postaci podstawowych ‘danych’ chrześcijaństwa, gdzie Bóg jest Tym, który ‘schodzi w dół’ (descensio), to znaczy ‘schodzi’ z wysokości swojej wszechmocy do świata, włącznie z okrutną śmiercią, wskazują na to, że istota najwyższa jest również ‘naszym Bogiem’. Przeczytaj całość

Imiona Boże z wielkich Antyfon Adwentowych (część III)

W czasie ostatnich siedmiu dni Adwentu Kościół modli się wielkimi Antyfonami Adwentowymi. Są to Antyfony do Magnificat po nieszporach, obecnie występują również w skróconej wersji we Mszy świętej, jako werset aklamacji przed Ewangelią. Nazywane są antyfonami „O”, bo każda z nich rozpoczyna się wezwaniem Bożego imienia, zaczerpniętego ze Starego Testamentu w formie wołacza. Tradycja przypisuje autorstwo Grzegorzowi Wielkiemu, a obecny ich układ Amalariuszowi z Metzu (IXw.).  Pierwsze litery Antyfon, pomijając”o”, czytane od tyłu tworzą akrostych: „ero cras”, co znaczy „jutro przybędę”. Przeczytaj całość

Imiona Boże z wielkich Antyfon Adwentowych (część II)

W czasie ostatnich siedmiu dni Adwentu Kościół modli się wielkimi Antyfonami Adwentowymi. Są to Antyfony do Magnificat po nieszporach, obecnie występują również w skróconej wersji we Mszy świętej, jako werset aklamacji przed Ewangelią. Nazywane są antyfonami „O”, bo każda z nich rozpoczyna się wezwaniem Bożego imienia, zaczerpniętego ze Starego Testamentu w formie wołacza.

Przeczytaj całość

Czy żyjemy w czasach ostatecznych?

„Żyjemy w czasach ostatecznych!” – zatytułował kiedyś jeden ze swoich esejów Jacek Salij OP. Użyty przez niego wykrzyknik jest bardzo adekwatny – świadomość życia w tym właśnie momencie historii świata powinna mieć bowiem wielkie znaczenie dla naszej praktyki wiary. Do tego stopnia, że tajemnicy czasów ostatecznych Kościół poświęca osobny okres liturgiczny, jakim jest aktualnie przeżywany przez nas Adwent.

Przeczytaj całość

Imiona Boże z wielkich Antyfon Adwentowych (część I)

W okresie Adwentu w liturgii Kościoła Katolickiego dominują akcenty związane z oczekiwaniem. Wspólnota wiernych, przygotowując się do uroczystego obchodzenia świąt Wcielenia Boga, jednocześnie wyraża tęsknotę i oczekiwanie na Jego powtórne przyjście – na Paruzję. Dlatego w Liturgii Słowa pojawia się mnóstwo tekstów proroków Starego Testamentu, głównie Izajasza, zapowiadających przyjście Mesjasza, bądź wyrażających silną tęsknotę za Nim. Tak, jak Naród Wybrany oczekiwał na przyjście obiecanego Mesjasza i Jego Królestwo, tak dzisiaj chrześcijanie przygotowują się na triumfalny powrót Jezusa Chrystusa oraz na ostateczne i pełne urzeczywistnienie Królestwa Bożego.

Przeczytaj całość

BACK TO TOP